เมื่อก่อนตอนสมัยผมยังเด็กๆอยู่นั้น ฤดูฝนเป็นฤดูที่ผมเกลียดที่สุด ผมคิดว่ามันเป็นฤดูแห่งความชั่วร้าย ฤดูแห่งความหม่นหมอง และฤดูแห่งการสูญเสีย ผมกลัวเสียงเม็ดฝนที่ตกกระทบหลังคา กลัวเสียงปริศนาที่จู่ก็คำรามขึ้นมา กลัวแสงประหลาดที่หาที่มาไม่ได้ กลัวลมที่พัดพาทุกอย่างผ่านไป.... ผมกลัวทุกๆสิ่งที่รวมกันเป็นฤดูฝน

      แต่เมื่อผมโตขึ้น ได้รับรู้สิ่งต่างๆมากขึ้น มีวุฒิภาวะมากขึ้นในระดับหนึ่งก็ทำให้ผมได้รู้ว่าฤดูฝนมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากมาย ฤดูฝนเป็นฤดูแห่งความชุ่มฉ่ำ มีหลายคนที่ยินดีกับการมาของฤดูฝน ชาวนาที่รอคอยฤดูฝน เกษตรกรที่รอคอยน้ำ และบุคคลอื่นๆอีกมากมาย และสิ่งที่ผมเคยกลัวในอดีตนั้นช่วยสอนให้ผมได้เรียนรู้ว่า "อย่ากลัวอะไรที่เรายังไม่เคยเห็น" เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาถ้าฟังให้ดีก็มีความไพเราะในตัวของมันเอง ฟ้าแลบฟ้าร้องที่เคยทำให้ผมเกรงกลัวบัดนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเสียงดนตรีของธรรมชาติ

     ตอนนี้จิตใจของผมที่เคยกลัวสิ่งเหล่านี้ได้เติบโตขึ้นอีกนิดนึงแล้ว ผมศึกษามัน เข้าใจมัน เรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน เมื่อเราเรียนรู้ที่จะเข้าใจธรรมชาติ ยอมรับธรรมชาติของทุกสิ่งทุกอย่าง นั่นแหละคือสิ่งที่จะทำให้เราอยู่ได้อย่างสุขใจ และแน่นอน เมื่อพายุฝนที่โหมกระหน่ำผ่านพ้นไป แสงแดดที่สดใสต้องส่องลงมาแน่นอน เหมือนเช่นชีวิต ไม่ว่าเราจะเจอะเจอปัญหาอะไรที่หนักหนาซักเท่าไหร่ ถ้าเราอดทนและผ่านพ้นมันไปได้แล้วนั้น สิ่งดีๆต้องรออยู่แน่นอน ดังที่เพลงได้ว่าไว้ว่า

อดทนเวลาที่ฝนพร่ำ

อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง

ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ

ว่ามัน คุ้มค่า แค่ไหนที่เฝ้ารอ

.....แล้วคุณล่ะ รู้สึกยังไงกับฤดูฝน?

ป.ล.   เอนทรี่นี้เขียนด้วยความสับสนนิดหน่อย ส่วนไหนที่วกไปวนมาก็ขอโทษด้วยนะครับ

ป.ล.   จากเอนทรี่ที่แล้ว [Exteen Tower!!] อัพเดทแล้วนะครับผมอยู่ที่ชั้น 91 ตรวจสอบการอัพเดทได้ที่นี่ครับ [จิ้มเลย]